مادرم من رو که دید ، پرسید واسه ناهار ماهی می خوری؟

دیدم که باورش نشده اون چیزی رو که می بینه

خنده ام گرفت

گفتم از بس بی حوصله ام ، اومدم ماهی بخورم

...

صدای یه خواننده ای پیچیده تو اتاقم ،  فقط واسه اینکه سکوتی در کار نباشه

تا حالا بهش گوش نکرده بودم ، چون دوست نداشتم و ندارم

 اما نمی خوام صدای آشنا به گوشم برسه

...

می خوام عادت کنم به غیر عادی بودن

خودم رو رها کنم به حال خودم

یه مدتیه که فکر میکنم حالم خوبه ،

آروم شدم .

غم هست ، خیلی بیشتر از قبل هم هست ،

اما من شادم ،

پا به پای روزگار پیش میرم ...

گاهی فکر میکنم که دارم سر میرم !

امروز به سرم زد که نکنه عاشق خودم شدم .

تولدم بود ، دو بار در یک هفته !

یه دل سیر خندیدم و

گلایه کردم از هدیه ها .

پرسید که دلت چی می خواست ؟

یکی دو تا جواب دادم ، اما به دل خودم هم ننشست شاید ،

اصل قضیه یه چیز دیگه بود ...

شوقی به دلم افتاده که من هم به راه افتادم کم کم .

.

.

.

در دل آتش غم رخت تا که خانه کرد ...

چندین وقت پیش تولدم بود ، اما تولدی در کار نبود !

دلم گرفت یه خرده ،

دلم واسه دوستام تنگ شد ،

بودن و نبودن ،

اما من به خودم دلداری دادم که خوش باش ،

خوش باش که هنوزم دلتنگ میشی ...

آخر شب دیگه لبخندی به لب نبود که اومدن .

بهشون گفتم که ترسیدم .

" گذشته " رو ببخش!

رهاش کن به حال خودش ،

گناه داره طفلک ...

دلم

فراموشی می خواد ...

این روزا ،

وقتی که تنها قدم میزنم و با خودم حرف ،

وقتی که شروع می کنم به خندیدن ،

و به نظرم می آد که در نظر مردم یه دیوونه م...

سرشار از غرور می شم!

" زندگی یعنی مبارزه و مبارزه یعنی تلاش برای تبدیل دردهای بزرگ به دردهای کوچک ،

یعنی بالاخره درد و در این هم هیچ حرفی نیست "

- درسی از بزرگ علوی ؛ لا به لای ورق پاره های زندان ، پیداش کردم.

.

.

.

اما این حکایت خود آدمه ...

آدم اگه غمی داشته باشه ، می تونه بسوزه باهاش ، ذره ذره آب بشه و گاهی تموم بشه !

اما چه کنم با غم دوست ؟

انگار تحمل هم چاره ی کار نیست!

چون هیچ وقت نمی تونی با تمام وجودت سنگینی اون غم رو احساس کنی.

مث این می مونه که محکوم شده باشی ؛ " فقط نگاه کن "

و رنجی بالاتر از بودن و دیدن نیست...

ساعت نزدیک 4 بعد از ظهر بود ، تو پیاده رو قدم می زدم به سمت محل کارم.

صدای خنده ی دو تا آدم حدودا پنجاه ساله رو شنیدم ، بهشون نگاه کردم.

داشتن به سمت هم لگد پرت می کردن.نزدیکتر که شدم ، دیدم که دارن یه موش رو به سمت هم شوت میکنن.

مغازه ی این دو نفر چند متری خیابون بود.

وقتی یکیشون از بازی کنار کشید ، نفر دوم موش رو با شوت به سمت خیابون پرت کرد.

موش خواست که بره ...

 - دست و پای موش شکسته به نظر می رسید -

آدم اول هم این رو دید و به دومی گفت.

اما اون می خواست که پرتش کنه وسط خیابون که بره زیر ماشین ...

آدم اول گفت : اونجا اگه کشته بشه ، کثافت کاریه !

دومی بی اعتنا کار خودش رو کرد.

تا مغز استخوانم تیر کشید...

اولش به این فکر کردم که آیا سرنوشتی جز ظلم می شه برای این دو نفر متصور بود ؟

 اصلا این دو نفر آدم معنی ظلم رو می دونن ؟

چند نفر تو این کشور ، مث این دو نفر فکر می کنن ؟

می شه برای این آدمها دل بسوزونی و برای آزادیشون بسوزی ؟

و اینکه چرا آدم به اینجا می رسه ؟!